> Index ervaringen

Sofie & Carel: Ontmanteling als levensprincipe

Hoe lang stretchen jullie nu al?

Sofie: Ik stretch nu ongeveer 2 jaar.

Carel: Ongeveer een jaar. Maar dat was zonder Sofie en zonder India niet gebeurd. Sofie had al eerder geopperd om mee te gaan naar stretchen maar de doorslag gaf een studiereis naar India in september 2001. In het hotel waar we verbleven kwam om 6.oou s óchtends een stel yogaleraren in witte jassen les geven aan ons en demonstreren wat mogelijk is met yoga. Na India wilde ik het wel proberen.

Wat hield je precies tegen?

Carel: Ik hou helemaal niet van bewegen. Ik verveel me dan al gauw. Dat geldt ook voor wandelen. Sofie gaat rustig een eind lopen rond de Sloterplas. Ik heb daar niks mee. Ik zit liever op de motor, op een boot of in de auto.

Sofie: Ja, jij leest liever dan dat je een eind gaat lopen. Je hebt mentaal wel een heel ascetische instelling. Dat krijgt op een andere manier vorm via de yoga bij David.

Wat maakt dat je de lessen bij David blijft volgen?

Carel: Beweging staat niet centraal bij David. Je bent met je lichaam bezig en daar heb je je gedachten en concentratie bij nodig en een zekere discipline. De oefeningen moet je toch vooral voor jezelf doen. En dat past wel bij me. Ik ben graag op mezelf.

Sofie: David heeft veel humor en ik moet ook vaak om Carel lachen die, zoals pas geleden bij het losmaken van de vingers, roept “was ik maar een struisvogel”

En jij Sofie, wat bracht jou naar stretching?

Sofie: Een Spaanse vriend wees me op de lessen van David in een periode dat ik veel moest loslaten. Verschillende oefeningen kende ik al van mijn moeder en deed ik vroeger ook al. Ik stretch elke ochtend ongeveer drie kwartier en pas de oefeningen steeds aan afhankelijk van of ik juist veel of weinig energie heb. Nu we met z’n tweeën gaan, helpt me dat om op tijd te komen. Carel is mijn klok.

(Ja, grinnikt Carel, maar de oefeningen kunnen we nooit samen doen omdat ik te lang ben en Sofie te klein.)

Levert het stretchen jullie iets op?

Carel: Ze zeggen dat mijn bochel weg is, maar die heb ik
nooit gezien.

Sofie: Het mooie is dat als je niks verwacht , vaak het meest gebeurd. Net als in een relatie trouwens. En ik krijg in de les vaak zin in zwemmen.

Hoe is het eigenlijk om als een van de weinige mannen mee te stretchen?

Carel (lachend): Jammer dat er vanochtend opeens zoveel mannen waren. Ik vind het over het algemeen prettiger om met vrouwen samen te werken. Dat ik regelmatig als enige man in de les meedoe stoort me helemaal niet. Ook in mijn lessen op de TU in Delft vind ik het lesgeven aan vrouwen stimulerender.

Over ontmanteling als levensprincipe.

Al pratend komen we op een interessante parallel. Carel publiceerde op zijn vakgebied kritische boeken en columns over de bouwwereld en woningbouw. Onder titels als: Het Wilde Wonen en het Versteende Tentenkamp. Momenteel zwengelt Carel het debat aan over het ontketenen van de woningbouw. En dat heeft ontegenzeggelijk iets weg van David’s benadering die vaak spreekt over de ontmanteling van ons eigen huis, als ons fysieke en mentale keurslijf.

En dan volgt een prachtige anekdote.

Carel: In 1965 was ik in Tokio en zie daar s óchtends om 8.00u in de overvolle metro een man op z’n kop staan. Bleek dat Willem Sandberg te zijn, de vroegere directeur van het Stedelijk Museum. Die deed dat elke ochtend op hetzelfde tijdstip waar hij ook maar was.

Tenslotte

Lachend vertellen beide: je had ons moeten zien op het strand van Curacao. Stonden we elke ochtend van onze vakantie te stretchen.

Sofie: Het staat allemaal op video en dan zie je Carel staan roepen: Ja maar dat kan ik niet…

> Volgende ervaring